Fotografie zat er altijd al in
Mijn verhaal begon eigenlijk niet op het moment dat ik besloot fotograaf te worden. Het begon veel eerder.
Toen ik een jaar of tien was, kreeg ik van mijn vader mijn eerste camera. Zo’n klein cameraatje dat overal mee naartoe ging. Ik maakte foto’s, bewerkte ze urenlang met de gratis software op onze computer en ging als tiener maar al te graag mee naar vriendinnen en hun paarden. Niet alleen om zelf te rijden, maar vooral omdat ik er met mijn camera naast mocht staan.
Achteraf gezien liep fotografie dus al die tijd als een rode draad door mijn leven. Alleen had ik dat zelf nog niet helemaal door.
Zoals zoveel mensen heb ik lang gezocht naar wat ik nu eigenlijk écht wilde. Ik heb verschillende banen gehad, zelfs op de bouw als sloper, maar bleef het gevoel houden dat er iets ontbrak. Tot ik op een avond, tijdens een werkreis in Amerika, naar een aflevering van Tales by Light keek en ineens dacht: Fuck it. Ik ga fotograaf worden.
Het voelde alsof alle mist in mijn hoofd verdween. Voor het eerst wist ik welke kant ik op wilde.
Sinds die dag heb ik daar geen seconde spijt van gehad.